Rak slepog creva (apendiksa) i PMP (pseudomiksom peritoneuma) mogu biti veoma zbunjujući za razumevanje. Budući da su retki, verovatno nemate prijatelje i članove porodice koji mogu podeliti sopstvena iskustva i pomoći vam da razumete svoju dijagnozu. Takođe, terminologija se tokom godina koristila nedosledno, što je dovelo do zbunjenosti kod pacijenata. Uz to, postoje različiti oblici raka slepog creva, a PMP nije prisutan kod svih oblika. Nastavite sa čitanjem kako biste naučili osnove i pronašli korisne resurse za detaljnije informisanje.
KAKO RAK SLEPOG CREVA POČINJE
Rak slepog creva počinje u delu debelog creva koji se naziva slepo crevo (apendiks). Debelo crevo se nalazi unutar trbušnog prostora, poznatog kao peritonealna šupljina. Peritoneum (trbušna maramica) je opna koja okružuje ovu šupljinu i brojne organe koji se u njoj nalaze.
Rak slepog creva započinje genetskom mutacijom pojedinih ćelija u slepom crevu. Ove mutacije obično dovode do abnormalnog rasta ćelija i nastanka tumora. Unutrašnji sloj slepog creva sadrži epitelne ćelije koje proizvode mucin (sluz), baš kao i slične ćelije u drugim delovima debelog creva. Mucin je supstanca nalik na želatin koja štiti sluzokožu creva. Čak i nakon genetske mutacije, epitelne ćelije slepog creva nastavljaju da obavljaju svoju funkciju stvaranja mucina.
Kako se mutirane ćelije i mucin nakupljaju unutar slepog creva i počinju da pritiskaju njegov zid, nastali tumor može probiti tanki zid slepog creva. Ovo probijanje omogućava ćelijama da uđu u peritoneum, šireći se tako na trbušnu maramicu i na površinu organa koji se tu nalaze, kao što su debelo crevo, slezina ili mokraćna bešika.
Čak i kada se ćelije raka prošire na druge organe, uobičajeno je da se rak i dalje imenuje prema organu iz kojeg je potekao. Zato će se zvati „rak slepog creva“ — zbog mesta gde je nastao i biološkog sastava ćelija specifičnih za slepo crevo.
Neki tumori koji rastu u slepom crevu nikada ne probiju zid ovog organa. Oni mogu biti benigni (nisu maligni) ili po prirodi mogu biti maligni, ali su još uvek previše mali da bi probili zid. Često se ovi tumori otkriju nakon što se pacijentu, na primer, odstrani slepo crevo (apendektomija), pa se promenjeno tkivo slepog creva analizira u patohistološkoj laboratoriji. Međutim, kod mnogih pacijenata rak slepog creva biva otkriven tek nakon što je zid već probijen. Lečenje postaje složenije nakon što ćelije raka pređu u trbušnu šupljinu. Kada se jednom nađu tu, ćelije raka i mucin mogu rasti, široko se širiti po čitavoj šupljini i pripajati se za površine mnogih organa u ovom delu tela.
Kod pacijenta može doći do rasta ćelija raka u trbušnoj šupljini sa ili bez nakupljanja želatinozne tečnosti (mucina). Mnogi pacijenti saznaju da imaju rak slepog creva/PMP nakon godina rasta tumora, a da nisu imali apsolutno nikakve simptome — bez bolova, bez nadimanja, bez ikakvih drugih problema. Kod mnogih se simptomi na kraju ipak pojave i dovedu do pregleda i postavljanja dijagnoze; kod drugih do otkrivanja tumora i dijagnoze može dovesti neki sasvim drugi događaj, kao što je, recimo, operacija hernije (kile).
Postoji nekoliko podtipova tumora slepog creva. Kako bi vaš lekar mogao da utvrdi tačan podtip i osmisli odgovarajući plan lečenja, patolog u laboratoriji analizira tkivo ćelija. Tkivo se dobija operacijom, laparoskopijom ili biopsijom. Kada se uzorci tkiva uzmu i pošalju na analizu, vaš lekar dobija izveštaj sa detaljnim nalazima. Veoma je važno da pribavite svaki laboratorijski izveštaj i uvrstite ga u fasciklu u kojoj čuvate svoju relevantnu medicinsku dokumentaciju.
